janheinvanasseldonk · March 17, 2026 11:21
diff --git a/gistfile1.txt b/gistfile1.txt
 Mijn eigen mkb-casus betrof een holding die destijds voor mij is opgezet ten behoeve van aandelenverdeling binnen een startup, zonder dat daarin feitelijk bedrijfsactiviteiten hebben plaatsgevonden. Toen die startup strandde, heb ik direct zelf contact opgenomen met de Belastingdienst met een eenvoudige vraag: hoe kan ik deze BV correct beëindigen en wat moet ik doen met betrekking tot de VPB, omdat ik dat niet wist en hier geen begeleiding of middelen voor had (ik ben autistisch en leefde van een Wajong-uitkering).

 Op die hulpvraag is niet op een manier gereageerd die verdere problemen voorkwam. In plaats daarvan ontstonden schattingen, boetes en invorderingsdruk. Tegen die boetes heb ik herhaaldelijk bezwaar gemaakt en steeds opnieuw uitgelegd wat de situatie was (geen kennis, geen middelen, schattingen kloppen niet, geen draagkracht, etc.). Vanuit Stella is later erkend dat op mijn eerste uitreiken en herhaalde signalen niet is gereageerd, iets dat ook bij de Belangenbehartiger bekend hoort te zijn omdat daarover contact is geweest.

 Het dossier is vervolgens geëscaleerd tot een dwangbevel met dreiging van gijzeling/gevangenisstraf. Ik ben daardoor in maart 2018 uit angst het land ontvlucht en leef inmiddels al jaren - tot op de dag van vandaag - ondergedoken, zonder normale inschrijving, zonder stabiel inkomen en zonder volwaardige toegang tot zorg of andere basisvoorzieningen.

 Ondanks mijn angst voor de Belastingdienst heb ik in 2023 opnieuw zelf geprobeerd om tot een oplossing te komen. Dat leek aanvankelijk constructief te verlopen, totdat dit hoger in de organisatie werd overgenomen en feitelijk werd teruggebracht tot één lijn: ik moest betalen. Dit terwijl bekend was dat ik geen stabiel inkomen of vermogen had en mentaal volledig ontregeld was.

 Eind 2025 heb ik mij tot de Nationale Ombudsman gewend. Ook daar is uiteindelijk erkend dat er niet is gedaan wat in deze situatie nodig was (zoals daadwerkelijk interveniëren, bemiddelen en veilige terugkeer mogelijk maken zonder directe invorderingsdruk). Vervolgens heb ik mij tot de Belangenbehartiger gewend.

 Dat contact begon hoopvol. Ik werd snel en serieus ontvangen en kreeg de indruk dat hier wel de inhoudelijke regie en expertise aanwezig was die in eerdere fasen had ontbroken. Juist daarom waren mijn verwachtingen, mede op basis van publieke uitingen zoals dit artikel, hoog.

 Wat mij vervolgens opvalt, is dat een organisatie die zich profileert met juridische en fiscale expertise in vastgelopen dossiers, in mijn casus die expertise niet zichtbaar heeft ingezet op de kernvragen: wat is hier misgegaan, wat had eerder anders gemoeten, en welke aanslagen en boetes zijn in deze context nog redelijk of houdbaar?

 In plaats daarvan bleef onduidelijk wat er concreet werd gedaan en kwam zelfs bewindvoering als oplossingsrichting naar voren. Dat vind ik moeilijk te rijmen met de eerdere erkenning dat mijn hulpvragen destijds niet zijn opgepakt. Bewindvoering veronderstelt immers dat het probleem primair ligt bij het financieel handelen van de betrokkene, terwijl in mijn dossier juist vaststaat dat er al vroeg om hulp is gevraagd en dat daarop niet is gereageerd.

 Over deze gang van zaken heb ik mij beklaagd. Daarbij ben ik vervolgens procedureel klem komen te zitten, terwijl de uitkomst - inclusief het advies richting bewindvoering - feitelijk in stand bleef.

 Voor mij raakt dat een principieel punt: als in een dergelijk dossier niet eerst de oorzaak, de rechtmatigheid en de proportionaliteit worden beoordeeld, maar herhaaldelijk wordt uitgekomen bij beheersmaatregelen zoals bewindvoering, dan wordt de kern van het probleem niet opgelost en verschuift de verantwoordelijkheid feitelijk naar degene die juist om hulp heeft gevraagd, terwijl er inmiddels zelfs een 'erkenning' ligt dat die hulpvragen niet zijn opgepakt.

 In dit artikel wordt een voorbeeld genoemd waarin de tussenkomst van de Belangenbehartiger tot een oplossing heeft geleid. Dat is waardevol om te laten zien. Maar daar staat inmiddels ook een concrete, niet-anonieme mkb-casus tegenover - de mijne - waarin de praktijk een wezenlijk ander en, naar mijn mening, zorgwekkend beeld laat zien.

 Juist daarom is het belangrijk om niet alleen succesvoorbeelden te delen, maar ook serieus te kijken naar dossiers waarin het aantoonbaar niet heeft gewerkt zoals beoogd. Anders ontstaat het risico dat het beeld naar buiten toe positiever wordt gepresenteerd dan wat kwetsbare ondernemers in de praktijk daadwerkelijk ervaren - en dat is precies de groep waarvoor deze functie bedoeld is.
	Mijn eigen mkb-casus betrof een holding die destijds voor mij is opgezet ten behoeve van aandelenverdeling binnen een startup, zonder dat daarin feitelijk bedrijfsactiviteiten hebben plaatsgevonden. Toen die startup strandde, heb ik direct zelf contact opgenomen met de Belastingdienst met een eenvoudige vraag: hoe kan ik deze BV correct beëindigen en wat moet ik doen met betrekking tot de VPB, omdat ik dat niet wist en hier geen begeleiding of middelen voor had (ik ben autistisch en leefde van een Wajong-uitkering).

	Op die hulpvraag is niet op een manier gereageerd die verdere problemen voorkwam. In plaats daarvan ontstonden schattingen, boetes en invorderingsdruk. Tegen die boetes heb ik herhaaldelijk bezwaar gemaakt en steeds opnieuw uitgelegd wat de situatie was (geen kennis, geen middelen, schattingen kloppen niet, geen draagkracht, etc.). Vanuit Stella is later erkend dat op mijn eerste uitreiken en herhaalde signalen niet is gereageerd, iets dat ook bij de Belangenbehartiger bekend hoort te zijn omdat daarover contact is geweest.

	Het dossier is vervolgens geëscaleerd tot een dwangbevel met dreiging van gijzeling/gevangenisstraf. Ik ben daardoor in maart 2018 uit angst het land ontvlucht en leef inmiddels al jaren - tot op de dag van vandaag - ondergedoken, zonder normale inschrijving, zonder stabiel inkomen en zonder volwaardige toegang tot zorg of andere basisvoorzieningen.

	Ondanks mijn angst voor de Belastingdienst heb ik in 2023 opnieuw zelf geprobeerd om tot een oplossing te komen. Dat leek aanvankelijk constructief te verlopen, totdat dit hoger in de organisatie werd overgenomen en feitelijk werd teruggebracht tot één lijn: ik moest betalen. Dit terwijl bekend was dat ik geen stabiel inkomen of vermogen had en mentaal volledig ontregeld was.

	Eind 2025 heb ik mij tot de Nationale Ombudsman gewend. Ook daar is uiteindelijk erkend dat er niet is gedaan wat in deze situatie nodig was (zoals daadwerkelijk interveniëren, bemiddelen en veilige terugkeer mogelijk maken zonder directe invorderingsdruk). Vervolgens heb ik mij tot de Belangenbehartiger gewend.

	Dat contact begon hoopvol. Ik werd snel en serieus ontvangen en kreeg de indruk dat hier wel de inhoudelijke regie en expertise aanwezig was die in eerdere fasen had ontbroken. Juist daarom waren mijn verwachtingen, mede op basis van publieke uitingen zoals dit artikel, hoog.

	Wat mij vervolgens opvalt, is dat een organisatie die zich profileert met juridische en fiscale expertise in vastgelopen dossiers, in mijn casus die expertise niet zichtbaar heeft ingezet op de kernvragen: wat is hier misgegaan, wat had eerder anders gemoeten, en welke aanslagen en boetes zijn in deze context nog redelijk of houdbaar?

	In plaats daarvan bleef onduidelijk wat er concreet werd gedaan en kwam zelfs bewindvoering als oplossingsrichting naar voren. Dat vind ik moeilijk te rijmen met de eerdere erkenning dat mijn hulpvragen destijds niet zijn opgepakt. Bewindvoering veronderstelt immers dat het probleem primair ligt bij het financieel handelen van de betrokkene, terwijl in mijn dossier juist vaststaat dat er al vroeg om hulp is gevraagd en dat daarop niet is gereageerd.

	Over deze gang van zaken heb ik mij beklaagd. Daarbij ben ik vervolgens procedureel klem komen te zitten, terwijl de uitkomst - inclusief het advies richting bewindvoering - feitelijk in stand bleef.

	Voor mij raakt dat een principieel punt: als in een dergelijk dossier niet eerst de oorzaak, de rechtmatigheid en de proportionaliteit worden beoordeeld, maar herhaaldelijk wordt uitgekomen bij beheersmaatregelen zoals bewindvoering, dan wordt de kern van het probleem niet opgelost en verschuift de verantwoordelijkheid feitelijk naar degene die juist om hulp heeft gevraagd, terwijl er inmiddels zelfs een 'erkenning' ligt dat die hulpvragen niet zijn opgepakt.

	In dit artikel wordt een voorbeeld genoemd waarin de tussenkomst van de Belangenbehartiger tot een oplossing heeft geleid. Dat is waardevol om te laten zien. Maar daar staat inmiddels ook een concrete, niet-anonieme mkb-casus tegenover - de mijne - waarin de praktijk een wezenlijk ander en, naar mijn mening, zorgwekkend beeld laat zien.

	Juist daarom is het belangrijk om niet alleen succesvoorbeelden te delen, maar ook serieus te kijken naar dossiers waarin het aantoonbaar niet heeft gewerkt zoals beoogd. Anders ontstaat het risico dat het beeld naar buiten toe positiever wordt gepresenteerd dan wat kwetsbare ondernemers in de praktijk daadwerkelijk ervaren - en dat is precies de groep waarvoor deze functie bedoeld is.
No results found